Unia w Lublinie

I Rzeczpospolita, zwana często Rzeczpospolitą Obojga Narodów rozpoczęła swoje istnienie w roku 1569, kiedy to podpisano tzw. Unię Lubelską, ściśle wiążąc ze sobą Polskę i Wielkie Księstwo Litewskie. Stało się to za przyczyną inicjatywy ostatniego z rodu Jagiellonów, Zygmunta II Augusta, syna Zygmunta I Starego i słynnej królowej Bony Sforzy. Spodziewając się swojej bezpotomnej śmierci, chciał on zabezpieczyć dzieło, jakiego Jagiellonowie starali się dokonać w ciągu ostatnich dwóch wieków – ścisłego związania ze sobą Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa. Obawiał się jednak, że po jego śmierci wszystko może obrócić się wniwecz, bowiem przede wszystkim na Litwie istniały silne tendencje do odseparowania się od Polski, widoczne wśród tamtejszych możnych panów. Postanowił więc rozwiązać tę kwestię poprzez kolejną unię polsko-litewską, tym razem ściślejszą niż poprzednie. Mimo oporu podczas samego zjazdu w Lublinie, nagiął on wolę możnowładców litewskich, korzystając ze swoich patrymonialnych uprawnień (jako Wielkiego Księcia Litewskiego) dokonał cesji olbrzymiej części litewskiego terytorium: Ukraina (nazwa oczywiście współczesna) została oddana Koronie Polskiej. Unia została podpisana i była dokumentem brzemiennym w skutkach dla całego regionu. Powstało potężne państwo, które pełniło przez długi czas rolę lokalnego mocarstwa, a zniknęło z mapy świata w ponad dwa wieki później, w realiach już zupełnie innej epoki, pod presją polityczną trzech ościennych mocarstw.