Sowieckie imperium

Narodziny Rosji Bolszewickiej miały miejsce w roku 1917, kiedy to rewolucja październikowa obaliła carat i dała Leninowi władzę w Moskwie i Piotrogrodzie. Bolszewikom udało się utrzymać władzę, zwyciężyć wojska białych generałów – zamordowali cara i jego rodzinę i zostali niekwestionowanymi władcami imperium. Rosja Bolszewicka, przemianowana na Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, stała się z czasem poważnym graczem na arenie międzynarodowej, po drugiej wojnie światowej – supermocarstwem. Po Leninie nadeszła epoka Stalina. Był to czas kolektywizacji, przymusowego głodu (jego ofiarą stała się przede wszystkim Ukraina), gułagów i maksymalizacji terroru wobec własnych obywateli. Forsowna industrializacja umożliwiła rozwinięcie przemysłu, przede wszystkim zbrojeniowego, ale kosztowała miliony ludzi śmierć głodową. Pozwoliły jednak sowietom na skuteczną obronę przed hitlerowską agresją i kontrofensywę, która zakończyła się już w Berlinie. Dzięki temu stalinowski ZSRR mógł zaprowadzić zależne od siebie rządy w krajach Europy środkowo-wschodniej: Polsce, Czechosłowacji, Węgrzech, Rumunii, Bułgarii, Albanii czy Jugosławii (czasowo). Sowieci uzyskali dla siebie także część Niemiec, na której utworzyli niemieckie państwo – Niemiecką Republikę Demokratyczną. ZSRR zasilony tymi zdobyczami mógł wkroczyć w epokę zimnej wojny – rywalizacji z drugim supermocarstwem – Stanami Zjednoczonymi – o dominację nad światem.