Rzeczpospolita Obojga Narodów

Choć pierwsza unia Polski i Litwy doszła do skutku już w końcu czternastego wieku, to jednak realne złączenie obu podmiotów w jedno państwo nastąpiło w roku 1569, na mocy tzw. Unii Lubelskiej. Ostatni mężczyzna z rodu Jagiellonów – Zygmunt II August – będący w owym czasie Królem Polski i Wielkim Księciem Litewskim, postanowił, w sytuacji nieposiadania męskiego potomka, pozostawić po sobie trwale zjednoczone elementy swojego dziedzictwa. Zwołał więc do Lublina przedstawicieli polskiego i litewskiego możnowładztwa, aby przedstawić im swój projekt i zyskać ich aprobatę. Wzbudził tym szczególną niechęć możnych z Litwy, którzy pod osłoną nocy postanowili opuścić miejsce obrad. W reakcji na to, Zygmunt August postanowił przyłączyć tereny, które w dużej mierze zajmuje dzisiejsza Ukraina, będące wtedy częścią Wielkiego Księstwa Litewskiego, do Korony Polskiej. Mógł to uczynić, jako że na Litwie był władcą patrymonialnym, posiadającym całą ziemię państwa jako prywatną własność, bez najmniejszych nawet ograniczeń. W obawie, że ten sam los spotka całą resztę ziem litewskich, a ich samych spotka marginalizacja w ramach państwa, litewscy możni postanowili powrócić do Lublina i zgodzić się na postanowienia unii. Od tej pory zarówno Korona, jak i Litwa – będące od teraz częściami jednej Rzeczpospolitej – miały mieć wspólnego króla, sejm i pieniądz, a także wspólną politykę zagraniczną. Całkowite scalenie obu członów zostało postanowione w konstytucji z 3 maja 1791 roku, lecz z racji trudnej sytuacji tamtego okresu, w zasadzie nie weszło w życie. Rzeczpospolita zniknęła z map Europy w roku 1795 w następstwie trzeciego rozbioru Polski.