Rozbiory

W roku 1686, polskie granice na prawie sto lat zostały ustalone w postanowieniach pokoju Grzymułtowskiego. Kolejna zmiana granic naszego państwa wiąże się już z tragiczną historią rozbiorów Rzeczpospolitej. Jej preludium stanowiło zajęcie przez wojska austriackie polskich miast i wsi na Spiżu w roku 1768, pod pretekstem ochrony przed zarazą. I rozbiór Polski to rok 1772. W jego toku Rzeczpospolita utraciła na rzecz swoich sąsiadów szereg ziem. Największą stratą wydaje się być utrata na rzecz Prus Pomorza Gdańskiego, które było niezwykle istotnym regionem z gospodarczego punktu widzenia. Obok tego, Polska utraciła na rzecz Austrii tzw. Galicję czyli małopolskę oraz tzw. później małopolskę wschodnią. Rosja przejęła od Rzeczpospolitej relatywnie niewielki fragment terytorium na północno-wschodnich kresach państwa. W drugim rozbiorze Rosja otrzymała znacznie więcej – ogromne tereny na które składała się cała polska Ukraina, a także ziemie białoruskie. Prusy wydarły wtedy Rzeczpospolitej Wielkopolskę, Austria zaś nie wzięła udziału w rozbiorze, ponieważ zajęta była konfliktem z rewolucyjną Francją, nosząc w tamtym okresie na swych barkach główny ciężar wojny z nowonarodzoną republiką. Trzeci rozbiór przyniósł całkowite unicestwienie państwa polsko-litewskiego; Prusacy uzyskali wtedy Mazowsze z Warszawą i Suwalszczyzne („Nowe Prusy”), Austriacy spory obszar ziemi w centralnej Polsce – z Lublinem i Zamościem, natomiast Rosja Litwę właściwą oraz Podlasie.