Polacy na Ukrainie

Obecnie polska mniejszość, które żyje na terenach naszego największego wschodniego sąsiada jest już bardzo nieliczna, liczy zaledwie kilkadziesiąt tysięcy osób. Jest to efektem akcji „repatriacyjnych”, które miały miejsce w latach czterdziestych i pięćdziesiątych dwudziestego wieku, kiedy to większość polskich mieszkańców tamtych ziem została przesiedlona na nowo uzyskane ziemie zachodnie – przede wszystkim na Górny czy Dolny Śląsk. Oczywiście wcześniej, na opisywanych ziemiach na których współcześnie rozciąga się Ukraina, mieszkało bardzo wielu Polaków. Ich liczna obecność na Ukrainie sięgała czasów I Rzeczpospolitej i szlacheckiej kolonizacji tych żyznych i słabo zaludnionych ziem. W czasach II Rzeczpospolitej jej południowo-wschodnie Kresy zamieszkiwało bardzo wielu Polaków. Głównym bastionem polskości na tych ziemiach był oczywiście Lwów, miasto bardzo ważne dla polskiej tradycji narodowej, opatrzone słynną dewizą „Semper Fidelis” – „Zawsze Wierny”. U zarania dwudziestolecia międzywojennego stało się ono areną konfliktu między Polakami a Ukraińcami. Ukraińscy bojownicy chcieli zdobyć miasto, by uczynić je fundamentem odrodzonej Ukrainy. Do walki z nimi stanęła lwowska młodzież, tzw. „lwowskie orlęta”, której udało się powstrzymać Ukraińców do czasu podjęcia odsieczy przez polskie wojsko. To jeden z najbardziej legendarnych, bohaterskich epizodów w historii Polski, którego opisy stanowiły bardzo istotny element pedagogiki patriotycznej w II Rzeczpospolitej.