Ostatnia unia polsko-litewska

Pierwsza unia Polski i Litwy miała miejsce w końcu czternastego wieku, w sytaucji w której spadkobierczyni praw do polskiego tronu – królowa Jadwiga – wybrała sobie na męża Wielkiego Księcia Litewskiego Władysława Jagiełłę (a raczej wybrali go za nią możnowładcy małopolscy). Następnie w drugiej dekadzie piętnastego wieku nastąpiło odnowienie unii w Horodle. Historia relacji polsko-litewskich w tamtym okresie z pewnością nie należała do najłatwiejszych i miała charakter bardzo zmienny. Przede wszystkim można tu wspomnieć taką postać, jak słynny z sienkiewiczowskiego opisu (a także z obrazu Jana Matejki) ks. Witold, który był przeciwnikiem unii z Polską i dla jej zniszczenia był nawet skłonny do aliansu z strategicznym wrogiem Wielkiego Księstwa – Zakonem Krzyżackim. Ostatnia unia, w zamyśle swojego twórcy, jakim był król Polski i wielki książę litewski, Zygmunt II August, ostatni z rodu Jagiellonów, miał spoić oba kraje nierozerwalną więzią, która byłaby niemożliwa do zniszczenia, nawet w warunkach wygaśnięcia spajającego państwa rodu panującego. W tym celu Zygmunt August sprokurował podpisanie przez możnych litewskich i Polskich aktu Unii Lubelskiej w 1569, dzięki czemu z powstała złożona z dwóch członów – jedna Rzeczpospolita. W warunkach polityki prowadzonej w Lublinie, korzystając ze swoje władzy wielkoksiążęcej, Zygmunt sprawił, że do Korony została przyłączona litewska dotąd Ukraina. Unia ta przetrwała do ostatniego rozbioru Polski w roku 1795, ale w świadomości ludzi była i później źródłem odniesienia, między innymi bezpośredniego w okresie powstań narodowych. To co spoił akt polityczny w Lublinie, w toku dziejów stało się zjednoczoną formą państwową.

twierdza głogów - poczytaj o historii!